Dziś o zdrowiu. A dokładnie o żółtej febrze i żółtej książeczce, czyli Międzynarodowym Certyfikacie Szczepień (International Certificate of Vaccination or Prophylaxis), bez którego możemy mieć poważne problemy w podróżowaniu np. po Ameryce Południowej i Afryce.
Najistotniejszym wpisem w książeczce jest właśnie międzynarodowe świadectwo szczepienia przeciw żółtej gorączce (febrze). „Żółta książeczka” jest potwierdzeniem tego, że zostaliśmy zaszczepieni, a więc nabyliśmy odporność na 10 lat. Trzeba jednak pamiętać, że na żółtą gorączkę trzeba się zaszczepić co najmniej 10 dni przed wyjazdem. To choroba wirusowa o potencjalnie śmiertelnym przebiegu, przenoszona przez komary w części krajów Afryki i Ameryki Południowej.
Książeczkę otrzymamy w centrach medycyny podróży oraz punktach szczepień i w sanepidzie.
ŻÓŁTA FEBRA
Żółta gorączka jest wywoływana przez wirusy z rodziny Flaviviridae, należy do chorób szczególnie niebezpiecznych. Jest przenoszona poprzez ukąszenie zakażonego wirusami komara z rodzaju Aedes, Haemagogus lub Sabethes. Choroba może przebiegać bezobjawowo, w ciężkich przypadkach prowadzi jednak do śmierci. Typowymi objawami są gorączka, bóle głowy, dreszcze, nudności, osłabienie, zażółcenie skóry i zaczerwienienie spojówek. Wśród ciężkich powikłań wymienia się uszkodzenie wątroby i nerek oraz krwawienia z przewodu pokarmowego (gorączka krwotoczna).
WYSTĘPOWANIE:
AFRYKA
Angola, Benin, Burkina Faso, Burundi, Czad, Demokratyczna Republika Konga, Erytrea*, Etiopia, Gabon, Gambia, Ghana, Gwinea, Gwinea Bissau, Gwinea Równikowa, Kamerun, Kenia, Kongo, Liberia, Mali, Mauretania, Niger, Nigeria, Rwanda, Senegal, Sierra Leone, Somalia, Sudan, Tanzania*, Togo, Uganda, Wybrzeże Kości Słoniowej, Wyspy Świętego Tomasza i Książęca*, Zambia*.
AMERYKA POŁUDNIOWA
Argentyna, Boliwia, Brazylia, Ekwador, Gujana, Gujana Francuska, Kolumbia, Panama, Paragwaj, Peru, Surinam, Trynidad i Tobago, Wenezuela.
*kraje, gdzie występuje potencjalnie niskie ryzyko zakażenia.
Ryzyko dla podróżujących
Ryzyko zakażenia żółtą gorączką jest dziesięć razy większe w Afryce niż w Ameryce Południowej. W zachodniej części Afryki do zakażeń dochodzi najczęściej w późnej porze deszczowej oraz wczesnej porze suchej (lipiec-październik). W Ameryce Południowej największą aktywność transmisji choroby odnotowuje się w Brazylii i w Peru (ryzyko zakażenia występuje zwłaszcza podczas pory deszczowej trwającej od stycznia do marca). Ryzyko zapadnięcia na ciężką postać choroby, a w konsekwencji zgonu, u niezaszczepionych turystów podczas 2-tygodniowego pobytu wynosi odpowiednio 1:2000 – 1:10000 w Afryce oraz 1:20000 – 1:100000 w Ameryce Południowej i Środkowej.
źródło: medycynatropikalna.pl
Poniżej podaję informacje ze strony Ministerstwa Spraw Zagranicznych:
Niniejsza książeczka jest ważna wyłącznie wówczas, gdy zastosowane szczepienia lub środki profilaktyczne zostały zatwierdzone przez Światową Organizację Zdrowia.
Wykonanie szczepienia musi być potwierdzone podpisem klinicysty – lekarza lub innego upoważnionego pracownika służby zdrowia sprawującego nadzór nad podawaniem szczepionek lub środków profilaktycznych oraz urzędową pieczęcią ośrodka, w którym podawane są szczepienia. Pieczęć ta nie może zastępować wspomnianego wyżej podpisu.
Wszelkie poprawki nanoszone w książeczce, skreślenia, braki wymaganych informacji w którejkolwiek jej części, mogą spowodować utratę ważności książeczki. Niniejsza książeczka zachowuje ważność do daty wskazanej dla danej szczepionki lub środka profilaktycznego. Niniejsza książeczka powinna być w całości wypełniana w języku angielskim lub francuskim. Niniejsza książeczka może być również wypełniana w innym języku obok języka angielskiego albo francuskiego.
Jedyną chorobą szczególnie wskazaną w Międzynarodowych Przepisach Zdrowotnych, w przypadku której zaświadczenie szczepienia lub środka profilaktycznego wymagane być może jako warunek przekroczenia granic Państwa-Strony, jest żółta gorączka. Przy podawaniu tej szczepionki, klinicysta powinien wpisać „Yellow Fever” w odpowiednim polu w niniejszej książeczce.
Ta sama książeczka będzie również stosowana w przypadku, gdy do Międzynarodowych Przepisów Zdrowotnych wprowadzone zostaną poprawki lub wydane zostanie zalecenie Światowej Organizacji Zdrowia zgodnie z tymi Przepisami, wskazując inną chorobę.
WAŻNE DLA PODRÓŻNYCH
Podczas wyjazdów wakacyjnych lub służbowych podróżni bardzo często stykają się z chorobami, które albo nie występują albo występują rzadko w krajach ich zamieszkania. Osoby planujące podróże powinny zgłosić się do lekarza lub właściwej instytucji ds. zdrowia celem uzyskania porady na temat środków ochronnych, jakie należy podjąć, by uchronić się przed zachorowaniami.
Oprócz szczepienia przeciwko żółtej gorączce wymaganego przy przekraczaniu granic niektórych krajów, zalecane mogą być środki ochronne przeciwko malarii, poliomyeilis, wirusowemu zapaleniu wątroby, błonicy, tężcowi oraz durowi brzusznemu. Nie można bagatelizować innych potencjalnych zagrożeń dla zdrowia, nawet jeśli są one mniej powszechne. Należą do nich: wpływ szczególnych warunków klimatycznych, napięcie psychiczne, choroby związane z niedostatecznymi warunkami higienicznymi, choroby związane z kontaktem z owadami i zwierzętami oraz urazy fizyczne.
Osoba zgłaszająca się do lekarza z problemem zdrowotnym powinna poinformować lekarza o wszelkich podróżach, które odbywała w ciągu ostatnich dwunastu miesięcy.
OCHRONA PRZED MALARIĄ
Malaria, poważna i nierzadko śmiertelna choroba, występuje endemicznie w licznych krajach tropikalnych i subtropikalnych. Nie można zostać zaszczepionym przeciwko malarii, jednak można chronić się przed ukąszeniami komarów (stosując moskitiery i repelenty). Dodatkowo pomocne mogą okazać się leki przeciwmalaryczne, które zażywa się regularnie w celach profilaktycznych i / lub zabiera się ze sobą w podróż na wypadek nagłego wystąpienia gorączki w sytuacji braku dostępu do opieki medycznej.
Ryzyko zakażenia oraz wrażliwość pasożytów na leki są różne i zmienne. Informacje w zakresie stosowania środków antymalarycznych można uzyskać zasięgając porady u lekarza, w najbliższej wyspecjalizowanej instytucji lub zapoznając się z najbardziej aktualnym wydaniem broszury WHO pt. International travel and health.
Osoby zażywające leki antymalaryczne w celach profilaktycznych, powinny przyjmować je regularnie, ściśle według zaleceń lekarza przez cały czas, na jaki zostały przepisane. Leków tych nie należy zażywać na czczo lecz podczas jedzenia lub bezpośrednio po posiłku.
Żadna metoda nie gwarantuje pełnej ochrony. Jeśli w dowolnym czasie pomiędzy upływem jednego tygodnia od pierwszego możliwego narażenia na malarię do trzech miesięcy (a nawet więcej w rzadkich przypadkach) po ostatnim możliwym narażeniu pojawia się gorączka, której mogą towarzyszyć inne objawy, zawsze należy podejrzewać wywoływaną przez zarodźca sierpowatego (Plasmodium falciparum) najcięższą postać malarii, która bywa śmiertelna. Bezzwłocznie należy wówczas skorzystać z pomocy medycznej oraz poinformować lekarza o pobycie w regionie, gdzie występuje malaria.