Chińskie maski i lalki teatralne, wywodzące się ze starożytnych obrzędów religijnych odprawianych tysiące lat temu, zaskakują różnorodnością. Dzięki nim artyści uzyskiwali na scenie niesamowite efekty artystyczne, a z czasem tworzenie pięknych masek i lalek teatralnych wywierających silne wrażenie na widzach stało się odrębną sztuką.
W Państwowym Muzeum Etnograficznym w Warszawie do 1 marca 2015r. można oglądać wyjątkową wystawę zbiorów Chińskiego Narodowego Muzeum Sztuki.
Rzeźbienie i malowanie masek i marionetek wymagało umiejętności najwyższej klasy. Artyści korzystali ze swoich dzieł, by opowiadać historie, wyrażać emocje oraz uczyć widzów odróżniać dobro od zła. Z nieożywionych materiałów musieli wyczarować figury pełne życia. Podczas Święta Wiosny maski opuszczały świątynie i trafiały na twarze tancerzy, którzy przy rytmie bębnów wykonywali taniec Nuo. W ten sposób modlono się o błogosławieństwo, a tradycja przekazywana była z pokolenia na pokolenie. Niektórzy ustawiali także małe sceny, aby przy użyciu marionetek snuć starodawne legendy. Działo się tak co roku i wielu Chińczyków nosi w sobie takie wspomnienia z dzieciństwa.
Teatr cieni ma długą historię w chińskiej sztuce ludowej, zwłaszcza na terenach położonych nad Rzeką Żółtą, kolebką chińskiej cywilizacji. Lalki wycinano ze skóry, a rozmaite efekty artystyczne uzyskiwano poprzez poruszanie nimi lub źródłem światła. Przez tysiące lat teatr cieni przyciągał widzów swoim urokiem i wyrafinowaną estetyką, stając się prekursorem współczesnego kina.
W 2011 r. chiński teatr cieni został wpisany na Listę Reprezentatywną Niematerialnego Dziedzictwa Ludzkości UNESCO.
Świat masek, marionetek i cieni to świat bohaterów, szlachetnie urodzonych panów, wielkich bitew, wątków romantycznych, mitów i legend. Do każdej postaci przypisane jest inne znaczenie, każdy kolor ma własną symbolikę. Maski i marionetki ukazują inne oblicza chińskiej kultury, której cechą charakterystyczną jest kreatywność artystyczna i sny o lepszej przyszłości.
